Ten kto mnie zna wie, że lubię marudzić. A to, że koniec lata, a to, że
się nie wyspałam a to, że Zosia była marudna więc marudzę i ja a to, że
ciągle muszę sprzątać a przede wszystkim to, że
w Lublinie nie ma gdzie pójść z prawie dwuletnim dzieckiem
a Ci w Warszawie to mają... Mają piękne place zabaw, ciekawe pikniki,
dużo różnych teatrów i miejsc gdzie matka z dwulatkiem jest mile
widziana aaaa, i że mają
piknik naukowy, na który zawsze było dla mnie za daleko. Jakież było moje zdziwienie kiedy w piątkowej gazecie przeczytałam, że w Lublinie również odbędzie się
piknik naukowy
i to nie po raz pierwszy tylko 9, że wszystkich imprez będzie kilkadziesiąt,
że w wydarzeniu udział wezmą prawie wszystkie lubelskie uczelnie a
wszystko to jest pod nosem tj w Lublinie, nigdzie jechać nie trzeba i
nie ma na co pomarudzić. Wyjścia nie było. Trzeba było jedynie ubrać
dziecię w strój odświętny, rodziców w cierpliwość i wyruszyć naprzeciw
nauce. Działo się naprawdę dużo, wiele atrakcji i stoisk zrozumiałych
dopiero dla dzieci 7+ ale i tak Zosia miała okazję zobaczyć: jak
wytwarza się papier, usłyszeć jak strzela armata, zatrąbić klaksonem
starego auta a także pobawić się z animatorami z Klanzy. Naprawdę
polecam a zainteresowanych zapraszam do udziału bo piknik jeszcze
trwa... Nauczka dla mnie, może lepiej przestać marudzić a zacząć po prostu przeglądać lokalne gazety:)
"klanzowy" wyścig ślimaków
Ja właśnie wróciłam i jestem zachwycona! Jeśli macie małe dzieci,
lubicie ciszę i spokój, podobają wam się piękne parki z dala od ulicy a
wasze dzieci lubią bawić się na bezpiecznych placach zabaw...to miejsce
jest idealne. Nie wspomniałam jeszcze o uzdrawiającej mocy klimatu i
tężni solankowej ale to taki mało znaczący szczegół. Miasto jest
rewelacyjnie przystosowane do małych turystów. W niemal każdym lokalu
można znaleźć kącik dla dzieci z zabawkami i kredkami. Nawet poza
sezonem działa tu teatr lalki i aktora a w kawiarniach można zamówić
zdrowe ciasteczka owsiane i ciepłe mleko....Nie bez przyczyny symbolem
Rabki jest uśmiechnięta dziecięca twarz i słońce. pogoda była piękna a
twarze same się uśmiechały.
Ten kto mnie zna wie, że lubię marudzić. A to, że koniec lata, a to, że
się nie wyspałam a to, że Zosia była marudna więc marudzę i ja a to, że
ciągle muszę sprzątać a przede wszystkim to, że w Lublinie nie ma gdzie pójść z prawie dwuletnim dzieckiem
a Ci w Warszawie to mają... Mają piękne place zabaw, ciekawe pikniki,
dużo różnych teatrów i miejsc gdzie matka z dwulatkiem jest mile
widziana aaaa, i że mają piknik naukowy, na który zawsze było dla mnie za daleko. Jakież było moje zdziwienie kiedy w piątkowej gazecie przeczytałam, że w Lublinie również odbędzie się piknik naukowy
i to nie po raz pierwszy tylko 9, że wszystkich imprez będzie kilkadziesiąt,
że w wydarzeniu udział wezmą prawie wszystkie lubelskie uczelnie a
wszystko to jest pod nosem tj w Lublinie, nigdzie jechać nie trzeba i
nie ma na co pomarudzić. Wyjścia nie było. Trzeba było jedynie ubrać
dziecię w strój odświętny, rodziców w cierpliwość i wyruszyć naprzeciw
nauce. Działo się naprawdę dużo, wiele atrakcji i stoisk zrozumiałych
dopiero dla dzieci 7+ ale i tak Zosia miała okazję zobaczyć: jak
wytwarza się papier, usłyszeć jak strzela armata, zatrąbić klaksonem
starego auta a także pobawić się z animatorami z Klanzy. Naprawdę
polecam a zainteresowanych zapraszam do udziału bo piknik jeszcze
trwa... Nauczka dla mnie, może lepiej przestać marudzić a zacząć po prostu przeglądać lokalne gazety:)
