Ale było fajnie...jeszcze się uśmiecham pod nosem na wspomnienie ostatniego tygodnia, który spędziliśmy nad Biebrzą w otoczeniu 6 dorosłych, 5 dzieci i 5 bocianów.
Tygodniowy urlop spędziliśmy na totalnym odludziu, gdzie oprócz dosłownie kilku domów, 13 bocianich gniazd, pięknej rzeki i malutkiego kościółka nie było nic więcej. Było za to wesoło, głośno, smacznie (za sprawą cioci Madzi, która gotowała dla nas wszystkich pyszne rzeczy) i ciekawie bo co dziennie robiliśmy coś innego: a to wyjście do lasu po "dary lasu" a to ognisko a to kąpiel w rzece czy spływ kajakami. Biebrzański klimat jest też łaskawy dla zdrowia, bo Zosia mimo kilkukrotnej kąpieli w lodowatej Biebrzy nie dostała nawet marnego kataru. Rzeka była dla nas punktem odniesienia, co dzień obserwowaliśmy przypływające pod nasz most
tratwy, z których mniej lub bardziej zmarznięci letnicy, opowiadali nam swoje biebrzańskie przygody. Na taki spływ też się kiedyś wybierzemy, jeszcze tylko kilka lat, niech Zosia podrośnie a cała Biebrza będzie nasza:).
Pogoda nas nie rozpieszczała. Kilka dni było brzydko i deszczowo a prawdziwe słońce zaświeciło dopiero w dzień wyjazdu ale i tak staraliśmy się maksymalnie wykorzystać wszystkie otaczające nas zasoby, zresztą dziecięce podejście do pogody jest zupełnie różne od dorosłego, dlatego też Zosią od 7 rano stała w drzwiach gotowa do wyjścia na "PACER".
Kiedy brak cywilizacji dał się już nam we znaki a bardziej brak świeżego pieczywa i nabiału wybraliśmy się do pobliskiego Augustowa, gdzie na najnowszym statku pasażerskim
SWOBODA mogliśmy się zbliżyć do Doliny Rospudy.
ważne, żeby zawsze pozostać w kontakcie, najlepiej z Babcią..
kałuże
małe i duże
makijaż skończony, można ruszać w świat
Dolina Rospudy w tle
nasze własne, osobiste, biebrzańskie bociany
Kalosze poproszę!
a w wolnej, wakacyjnej chwili można zorganizować taki np Związek Młodych i Pięknych:)
Ach pięknie było mówię wam, nie ma jak wakacje podlaskim siedlisku w dobrym towarzystwie:)
Ja właśnie wróciłam i jestem zachwycona! Jeśli macie małe dzieci,
lubicie ciszę i spokój, podobają wam się piękne parki z dala od ulicy a
wasze dzieci lubią bawić się na bezpiecznych placach zabaw...to miejsce
jest idealne. Nie wspomniałam jeszcze o uzdrawiającej mocy klimatu i
tężni solankowej ale to taki mało znaczący szczegół. Miasto jest
rewelacyjnie przystosowane do małych turystów. W niemal każdym lokalu
można znaleźć kącik dla dzieci z zabawkami i kredkami. Nawet poza
sezonem działa tu teatr lalki i aktora a w kawiarniach można zamówić
zdrowe ciasteczka owsiane i ciepłe mleko....Nie bez przyczyny symbolem
Rabki jest uśmiechnięta dziecięca twarz i słońce. pogoda była piękna a
twarze same się uśmiechały.
Ten kto mnie zna wie, że lubię marudzić. A to, że koniec lata, a to, że
się nie wyspałam a to, że Zosia była marudna więc marudzę i ja a to, że
ciągle muszę sprzątać a przede wszystkim to, że w Lublinie nie ma gdzie pójść z prawie dwuletnim dzieckiem
a Ci w Warszawie to mają... Mają piękne place zabaw, ciekawe pikniki,
dużo różnych teatrów i miejsc gdzie matka z dwulatkiem jest mile
widziana aaaa, i że mają piknik naukowy, na który zawsze było dla mnie za daleko. Jakież było moje zdziwienie kiedy w piątkowej gazecie przeczytałam, że w Lublinie również odbędzie się piknik naukowy
i to nie po raz pierwszy tylko 9, że wszystkich imprez będzie kilkadziesiąt,
że w wydarzeniu udział wezmą prawie wszystkie lubelskie uczelnie a
wszystko to jest pod nosem tj w Lublinie, nigdzie jechać nie trzeba i
nie ma na co pomarudzić. Wyjścia nie było. Trzeba było jedynie ubrać
dziecię w strój odświętny, rodziców w cierpliwość i wyruszyć naprzeciw
nauce. Działo się naprawdę dużo, wiele atrakcji i stoisk zrozumiałych
dopiero dla dzieci 7+ ale i tak Zosia miała okazję zobaczyć: jak
wytwarza się papier, usłyszeć jak strzela armata, zatrąbić klaksonem
starego auta a także pobawić się z animatorami z Klanzy. Naprawdę
polecam a zainteresowanych zapraszam do udziału bo piknik jeszcze
trwa... Nauczka dla mnie, może lepiej przestać marudzić a zacząć po prostu przeglądać lokalne gazety:)
Ale było fajnie...jeszcze się uśmiecham pod nosem na wspomnienie ostatniego tygodnia, który spędziliśmy nad Biebrzą w otoczeniu 6 dorosłych, 5 dzieci i 5 bocianów.
