Przedszkolne migawki...

Żyjemy, jesteśmy, wszystko z nami o.k! To dla tych, którzy może zdziwili się naszą dłuższą nieobecnością w internetowym świecie. Zosia dzielnie radzi sobie w przedszkolu, do którego chodzi ze zmianą częstotliwością spowodowaną oczywiście stanem zapalnym górnych dróg oddechowych ale ostatnio (rekord) chodzi non stop przez 3 tygodnie więc nie jest aż tak źle. Uczestnictwo we wczesnoprzedszkolenej edukacji dostarcza mi wielu przemyśleń i refleksji, którymi oczywiści chętnie się podzielę a na  dziś na szybko zamieszczam kilka zdjęć przedszkolnej rzeczywistości.

Jak widać dziecię zadowolone, uśmiechnięte od ucha do ucha więc chyba nie ma się się o co martwić:)

Proszę Państwa- oto Miś

Ale nie jest to taki zwykły miś...to miś na miarę Zosinych możliwości. Pierwszy przedszkolny miś. Wisi dumnie na tablicy w przedszkolu i aż się prosi aby pokazać go światu a zatem patrzcie i podziwiajcie...
.

Remont

Koniec wakacji był dla nas czasem dużych zmian. Nie chodziło jedynie o nowy etapu w życiu naszego dziecka jakim jest rozpoczęcie edukacji przedszkolnej ale również o totalną zmianę dziecięcego pokoju.
Jak przystało na przedszkolaka, Zosia z radością zamieniła swoje dziecinne łóżeczko i tapetę w misie na "dorosłe", piętrowe łóżko, po którym skacze do utraty sił. Sama, własnoręcznie, rozkręciła dziecinnie mebelki i z dużym zaangażowaniem pomagała Tacie w dokręcaniu, malowaniu, przyklejaniu, zdzieraniu itp. Nauczyła się również kilku nowych słów wdając się w dialogie z ojcem inżynierem "Tatusiu jakiego elementu potrzebujesz?, Tatusiu, którą śrubkę chcesz?" Zobaczcie sami...

Oficjalne otwarcie

Rozkręcenie

 Namaczanie

 Zdzieranie

 Docieranie

 Wyżymanie

Pozowanie

 Podawanie

 

Wspinanie

 Testowanie

Pierwszy dzień w przedszkolu

Dziś Zosia rozpoczęła kolejny etap w swoim (i naszym) życiu.
Powód wiadomy: pierwszy dzień w przedszkolu.
Ten wątpliwy zaszczyt przypadł mi - czyli Tacie Zosi.

Postanowiłem odwrócić role i zachęciłem Zosię, żeby to ona zaprowadziła mnie do swojego przedszkola.
I udało się: z wielkim pędem i zapałem Zosia wręcz zaciągnęła mnie za rękę do swojego przedszkola, ścinając zakręty i biegnąc przez trawnik na skróty. Małe szafki, własny wieszak, osobne miejsce na buty, naklejka bączka na szafce zrobiły na Zosi wrażenie i bardzo się spodobały. Z chęcią przebrała się i weszliśmy na Salę Puchatków. Z przyjemnością nakleiła sobie identyfikator ze swoim imieniem i obrazkiem bączka. I to koniec. Koniec tej miłej części.
Później coś nie zaiskrzyło. Zosia wkleiła się we mnie i ani rusz. O efektach dźwiękowych nie wspominam. Palec po palcu odrywałem Zosię od mojej marynarki...
O 15.00 przyjechaliśmy do przedszkola razem z Mamą Zosi. Moje obawy były tak dalekie, że sądziłem iż usłyszę jej płacz z daleka. Ale tak, na szczęście się nie stało. Kiedy otworzyłem drzwi Zosia siedziała przy stoliku i jadła podwieczorek. Zobaczyła nas i kazała poczekać na siebie aż skończy. Nic. Zamknęliśmy drzwi i cierpliwie poczekaliśmy. Wróciła zadowolona.

Teraz leże na dole jej piętrowego łóżka, a Zosia usypia nade mną. I zobaczcie sami jakie uwagi mi prawi na jutro, dosłownie cytuję:
"Misiu, tak się nie robi, to jest niekulturalne.
Zostawiłeś piżamkę w przedpokoju.
Pani założyła mi niewłaściwą.
Tatusiu, to jest niegrzeczne.
Żebyś tak więcej nie robił."

A tak Zosia wyglądała dzisiejszego poranka.